Poldermodel 3.0

Poldermodel 3.0 – De toekomst van arbeidsverhoudingen

Op Managementboek is een mooie recensie verschenen over mijn boek:

In Poldermodel 3.0 weet Monsma aan de hand van 21 interviews in acht thematische hoofdstukken zeer scherp de vragen in beeld te brengen over wat de veranderingen op de arbeidsmarkt betekenen voor de arbeidsverhoudingen en de bestaande overlegstructuren.

Hoewel de transformatie van de vakbonden en de overlegstructuren van de Nederlandse polder geen makkelijke opgave zal zijn, is Poldermodel 3.0 dankzij de zeer open gesprekken die Monsma heeft gevoerd een zeer inspirerend en hoopgevend boek.

“Het boek is daarmee een must-read voor alle betrokkenen bij de Nederlandse polder.

Over vandaag en over morgen

Poldermodel 3.0 - De toekomst van arbeidsverhoudingen

Poldermodel 3.0 – De toekomst van arbeidsverhoudingen

De wereld verandert en ‘de polder’ is opgebouwd langs instituties en structuren die het na de wederopbouw in de vorige eeuw goed deden en nog immer goed doen voor traditionele achterbannen. De samenleving vraagt echter steeds harder om nieuwe, andere antwoorden en oplossingen voor de arbeidsmarkt. Mijn boek gaat over vandaag en hoe het zo is gekomen, maar vooral ook over morgen, en welke kansen er liggen om weer opnieuw te bouwen…

Lees verder

Share on TumblrTweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someonePrint this page

Arbeidsvoorwaardenbeleid is ondernemen

Artikel op HR Zone

Arbeidsvoorwaardenbeleid is ondernemen

Afbeelding op HR Zone

Op de site van HR Zone heb ik een artikel geschreven over de rol van met name HR in arbeidsvoorwaardenbeleid:

Dat de arbeidsmarkt verandert, is al langer een gegeven. De klassieke overlegstructuur in de polder begint te piepen en te kraken en de rol van de ondernemingsraad en HR wordt belangrijker.

Regels mogen niet in de weg staan van de door partijen gewenste maatwerk en keuzevrijheid zeg ik op HR Zone.

Het is nodig dat we anders gaan kijken naar arbeidsvoorwaarden waarin de vorm van het contract niet leidend is, maar werk en werkenden zelf. Uitgaan van werk en werkenden gaat over vertrouwen en loslaten en betekent faciliteren wat nodig is om werk goed te kunnen doen. Als maatwerk en individuele keuzevrijheid de trend wordt, vereist dat de kracht van het loslaten.

Lees het volledige artikel hier!

Share on TumblrTweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someonePrint this page

Overlegmodel piept en kraakt

Poldermodel 3.0 in Zeggenschap

Zeggenschap juni 2017

Zeggenschap juni 2017

Voor het blad Zeggenschap heb ik een artikel geschreven naar aanleiding van mijn boek Poldermodel 3.0 – De toekomst van arbeidsverhoudingen.

De polder en het arbeidsvoorwaardenoverleg staan steeds meer onder druk. Partijen graven zich in en het lijkt er op dat zij elkaar steeds minder begrijpen. Als het zo doorgaat loopt de polder vanzelf onder, vreest Fedde Monsma. Hij bepleit radicale vernieuwing: minder dogma’s, een andere manier van onderhandelen, en niet meer denken in tegenstelling maar in verbinding.

Het hele artikel kan je downloaden en teruglezen (PDF).

 

 

Boeiend artikel? Er staan er nog veel meer in Zeggenschap, neem een abonnement of een proefnummer!

Genoemde links in het artikel:

Gewoon doen; ongewoon ondernemen van Remmelt Schuuring en Caro Sicking

Werknemers zijn niet gebaat bij actie om de actie’, Zeggenschap, september 2012.

Share on TumblrTweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someonePrint this page

Laat beleid loondoorbetaling zieke werknemers niet over aan de politiek

OPLOSSING KORTERE LOONDOORBETALING BIJ ZIEKTE BETER ZELF REGELEN

Zeggenschap maart 2016

Zeggenschap maart 2016

Het voorstel om kleine ondernemers niet langer te verplichten twee jaar loon door te betalen voor hun zieke werknemers omdat dat te duur is, staat op de politieke agenda. In het maartnummer van Zeggenschap Magazine stel ik dat vakbonden en werkgevers dit niet aan de politiek moeten overlaten, maar zelf afspraken over de loondoorbetalingsverplichting moeten maken aan de cao-tafel. Dat is veel beter voor die kleine ondernemer, en voor de (zieke) werkende. Het originele artikel zoals dat verschenen is in Zeggenschap, vind je hier (PDF), de integrale tekst hieronder.

Lees verder

Share on TumblrTweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someonePrint this page

Vakbondsvernieuwing is het einde

Vakbondsvernieuwing?

Vakbondsvernieuwing? Daar is het gat van de deur!

Verbouwing

Al tijden is er veel discussie over de veranderende arbeidsmarkt en wat het antwoord daarop zou moeten zijn van vakbonden. Ik heb van uit de vakbond gezien hoe die worsteling gaat; niet best. Het vermogen tot aanpassing is niet groot, hoewel die urgentie er wel is; vakbonden haken onvoldoende aan. Dat zien ook werkgevers: “We zullen nooit een vakbond uitsluiten. Maar…” aldus werkgeversvoorman Harry van de Kraats van werkgeversvereniging AWVN in de Telegraaf van 19 september. Het recent gesloten akkoord voor de modebranche zie ik voor deze sector al als een game changer. Heb er wat over gezegd op TV bij Één Vandaag begin september.

Lees verder

Share on TumblrTweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someonePrint this page

Hoge servicekosten ticketbureaus door monopolie?

Ticketbureaus rekenen zich rijk

Jello Biafra @ Melkweg 22 augustus 2016

Jello Biafra @ Melkweg 22 augustus 2016

De consumentenbond publiceerde eind augustus een artikel over de servicekosten  die bij evenemententickets de pan uit rijzen. Terecht, al langer vraag ik me af waar ik voor betaal. De praktijken rond servicekosten bij het kopen van kaarten is zo ondoorzichtig en zou eens goed onder de loep gehouden moeten worden. De politiek werkt niet mee, daarom is er inmiddels ook een petitie gestart.

Onduidelijke servicekosten

Ik ben een regelmatige concertbezoeker, de afgelopen paar jaar ben ik bij een kleine 70 concerten geweest, hele grote concerten in de Ziggodome en in kleine zalen als Tivoli de Helling. De SP (Jasper van Dijk) en het CDA (Madeleine van Toorenburg) zijn al sinds 2007 in de Tweede Kamer bezig om woekerprijzen voor tickets aan banden te leggen. Een initiatiefvoorstel om de kaartdoorverkoop aan banden te leggen ligt nu in de Eerste Kamer. Goede zaak!

Echter, wat mij bijzonder stoort bij het kopen van kaarten voor concerten zijn de volstrekt onduidelijke “servicekosten” die doorberekend worden. Deze zijn variabel en niet inzichtelijk en komen in het slechtste geval nog eens bijna 23% boven de kaartprijs uit. Als je de bijkomende lidmaatschappen bij concertzalen meerekent zelfs de helft! Mij bekruipt het gevoel dat er onnodig extra kosten in rekening worden gebracht die niet te controleren zijn en veel te hoog zijn. Het monopolie op kaartverkoop kan wel eens de reden zijn van deze kostenverhogingen. Mijn eigen bevindingen roepen in ieder geval vragen op.

De feiten

Van alle concerten die ik de afgelopen jaren heb bezocht heb ik een overzicht gemaakt (PDF-alert!) van de kosten per kaart en alle bijkomende kosten. Daar vallen een paar bijzondere zaken op met betrekking tot alle toegevoegde kosten op de prijs van de toegangskaart:

  1. Gemiddeld zijn de servicekosten van de door mij bezochte concerten bijna 10% van de kaartprijs. Judas Priest (ouwe rockers die nog heel prima meekunnen!) in juni 2015 in Tivoli Vredenburg was met 3% servicekosten het laagste, All We Are (lekkere frisse Indiepop!) in september 2015 had de hoogste servicekosten: >22%.
  1. De servicekosten voor concerten die ik bezocht heb in Tivoli (Utrecht) zijn het laagste: gemiddeld 4,7% van de kaartprijs. Kaarten voor de Melkweg hebben gemiddeld de hoogste opslag van 14,1% op de kaartprijs voor servicekosten.

    Gemiddelde Servicekosten

    Gemiddelde servicekosten

  1. Paradiso en de Melkweg hebben ook lidmaatschappen die je verplicht aan moet schaffen voor concerten. De Melkweg vraagt er €4 voor, Paradiso €3,50. Wanneer die extra kosten ook meegerekend worden, is een concertkaart voor de Melkweg gemiddeld bijna 33% duurder met kosten dan het kaartje zelf. Bij Paradiso is dat gemiddeld bijna 30% aan extra kosten naast het toegangskaartje.
Gemiddelde Extra en Servicekosten

Gemiddelde extra en servicekosten

Onduidelijkheden

De servicekosten bij de Ticketmaster zijn mij het meest onduidelijk:

  • Een kaartje voor The Kyteman Orchestra (wat een feest was dat concert!) kostte 4,29% aan servicekosten via de Ticketmaster. Een kaartje voor Wovenhand (damn, wat is dat intens!) in het Paard van Troje in Den Haag via Ticketmaster kostte maar liefst 22,4% meer.
  • De servicekosten voor een concertkaart in de Ziggodome en de Heineken Music Hall (HMH) zijn (op twee kleine uitzonderingen na) precies 10%. Ik vind dat raar, want het is 10% per kaart, ook al koop je meerdere kaarten. Met meerdere kaarten verwacht je dat die kosten lager zouden worden per kaart, zeker de handelingskosten. Niet dus.
  • De kosten bij HMH- en Ziggodomekaarten zijn 10% ongeacht de prijs van het toegangskaartje. Ook dat vind ik raar. Het concert van Crosby, Stills & Nash in de HMH kostte €72 per toegangskaart, plus 10% servicekosten: €7,20 (per kaart). Maar het concert van Triggerfinger (dat rockt!) in de HMH kostte €32 per kaart en nog eens €3,20 (10%) aan servicekosten. Zelfde locatie, verkoopkantoor, maar wel 2,2 keer zo duur?

De Melkweg zegt dat de servicekosten maximaal 13,5% zijn. Bij bijna alle concerten heb ik meer betaald dan die 13,5%. Tel je daar het verplichte lidmaatschap bij op, dan heb ik gemiddeld 36% meer betaald aan extra kosten bovenop het toegangskaartje!

Paradiso in Amsterdam is niet anders. Zij zeggen op hun website dat de servicekosten maximaal 13,5% zijn, met een maximum van €4 inclusief BTW. Bij twee concerten heb ik meer dan 13,5% betaald en bij nog eens twee concerten ook meer dan €4. Met het verplichte lidmaatschap erbij betaalde ik gemiddeld bijna 30% meer op een toegangskaart. Dat gaat niet om hele grote bedragen, maar het is wel anders dan hun website aangeeft.

Het Paard van Troje geeft duidelijkheid over de servicekosten:
Makkelijker kunnen we het niet maken, maar wel voordeliger! Wanneer je namelijk via www.paard.nl je tickets bestelt, betaal je slechts €2,50 servicekosten per kaartje tegenover €4,50 die andere online ticketsalespunten in rekening brengen. Met andere woorden, Ticketmaster (dat is het bureau dat anders de kaarten voor het Paard verkoopt) doet er een schepje bovenop.

Tenslotte, Tivoli Vredenburg is de positieve uitzondering. Niet alleen is duidelijk en transparant aangegeven wat servicekosten zijn (administratiekosten heet dat daar), ook zijn die kosten, anders dan bij andere ticketbureaus, fixed. Vaste kosten, geen kosten als percentage van de toegangsprijs.

Wat zijn die servicekosten dan?

Volgens de sites van concertzalen en ticketbureaus bestaan die kosten uit verschillende onderdelen:

Bij Eventim zijn extra kosten: servicekosten (niet nader gespecificeerd), transactiekosten (kosten betaalt per reservering. Onder deze kosten vallen administratie, systeem- en verzendkosten) en orderkosten, ook niet nader gespecificeerd. Niet erg inzichtelijk.

Ticketmaster het grootste bedrijf dat tickets verkoopt, is wat duidelijker, al blijft het vaag wat wanneer op welke basis berekend wordt: Tijdens de bestelling worden servicekosten per ticket en in sommige gevallen transactiekosten per order en bezorgkosten per order toegevoegd. De hoogte van de servicekosten wordt bepaald in overleg met de promotor en aan de hand van diverse kosten die hiermee gedekt moeten worden. Hierbij wordt tevens rekening gehouden met de verhouding tot de kaartprijs. De hoogte van de servicekosten kan derhalve per evenementhouder verschillen.
De servicekosten dekken o.a. de systeemkosten, datacommunicatiekosten, kosten van het beveiligd halffabrikaat (indien van toepassing), verkoopkosten, administratiekosten, kosten voor de klantenservice, bancaire kosten (indien niet apart berekend in de transactiekosten) en toegangscontrolekosten.
(…)

Paradiso Amsterdam heeft geen eigen ticketverkoop, maar doet dat via Ticketmaster. Daar staat niet zoveel over de samenstelling van de servicekosten, maar wel over de hoogte: De hoogte van de servicekosten van Ticketmaster is afhankelijk van de kaartprijs en de dienst die Ticketmaster levert. Als je bestelt via internet: 13,5% servicekosten met een maximum van € 4,- incl btw. Bij een fysiek voorverkoopadres betaal je 19% servicekosten met een maximum van €5,50.

Dan de Melkweg in Amsterdam. Zij verkopen ook via de Ticketmaster en ook daar wordt er wat gezegd over de hoogte van de prijs (hoewel er geen maximum genoemd wordt) en niets over de samenstelling van de servicekosten: Bij het kopen van tickets in de voorverkoop betaal je servicekosten: 13,5% van de ticketprijs. Bij voorverkoop aan de kassa zijn dit de enige bijkomende kosten. Koop je e-tickets online, dan betaal je ook transactiekosten (€ 0,67 bij iDeal). (…)

Tenslotte in dit overzicht, Tivoli Vredenburg in Utrecht. Zij zijn wat mij betreft het meest transparant over de bijkomende kosten en laten ook zien dat dat in redelijkheid kan: Voor de meeste evenementen rekenen wij administratiekosten van €2,00 per ticket tot maximaal €8,- per transactie. Wij begrijpen dat je deze kosten liever niet betaalt, maar er zijn kosten verbonden aan ons ticketingsysteem en het maken en distribueren van tickets. Wij hebben ervoor gekozen om vaste administratiekosten per ticket in rekening te brengen zodat je niet wordt benadeeld bij het kopen van een duurder ticket. Wij proberen de kosten uiteraard zo laag mogelijk te houden; onze administratiekosten behoren in vergelijking tot andere concertgebouwen en poppodia daarom tot de laagste van Nederland.

Bijkomend in de kosten bij zowel Paradiso als de Melkweg zijn de lidmaatschapskosten. Bij de Melkweg €4 en bij Paradiso: €3,50.

Vragen

  1. Waarom zijn de servicekosten per concert verschillend, zelfs als deze op dezelfde locatie zijn via hetzelfde ticketbureau?
  2. Waarom zijn de servicekosten per kaartje even hoog als ik meerdere kaartjes voor het zelfde concert koop? Meerdere kaarten drukken mijns inziens de handelingskosten.
  3. Waarom zijn deze kosten gekoppeld aan een percentage van de toegangskaart? Deze koppeling begrijp ik niet wanneer een concert via hetzelfde ticketbureau kaarten verkoopt voor dezelfde locatie op dezelfde datum. Er wordt nota bene in de toelichting bij Ticketmaster op de servicekosten gesteld: “Hierbij wordt tevens rekening gehouden met de verhouding tot de kaartprijs.” Hoezo?
  4. Waarom verschilt het percentage van servicekosten bij verschillende locaties, maar door hetzelfde ticketbureau verkocht worden?
  5. Waarom kan Tivoli Vredenburg voor een vast bedrag van tussen de €1,50 en €2 aan servicekosten (met een maximum van €8 per transactie!) het zelfde leveren als Ticketmaster (via Paradiso, Melkweg etc.) dat doet voor een veelvoud van die kosten?
  6. Waarom zijn de servicekosten soms hoger bij kaartverkoop in Paradiso en de Melkweg dan het op de site gestelde maximum van 13,5%?

In 2013 heb ik aan (enkele van) deze vragen al eens een aan gewijd richting Ticketmaster, maar kreeg helaas standaard antwoord terug.

Mail Ticketservice

Mail Ticketservice

En nu?

Kortom, de bijkomende kosten bij het kopen van een concertkaart zijn mij volstrekt niet duidelijk, zeker door de verschillende toepassingen. Mij bekruipt het gevoel dat de koper een oor wordt aangenaaid, maar daar niets tegen kan doen. Want, het alternatief is geen kaart kopen voor je favoriete band, een andere keuze is er niet, je bent verplicht deze kosten te betalen.

Het zou goed zijn als ook hier verder onderzoek naar gedaan wordt, dat servicekosten inzichtelijk gemaakt worden en dat er paal en perk gesteld wordt aan de willekeur. Het riekt naar misbruik van een machtspositie namelijk. De indieners van het initiatiefvoorstel om de kaartdoorverkoop aan banden te leggen, Jasper van Dijk van de SP en Madeleine van Toorenburg van het CDA hebben dit onderwerp in hun wetsvoorstel opgenomen, echter dat gaat over de servicekosten bij doorverkoop van tickets. Mij gaat het om de servicekosten bij de reguliere, formele (voor-) verkoop. Tevens heb ik dit artikel verstuurd naar de Autoriteit Consument en Markt met de vraag of zij wel duidelijk kunnen krijgen waarom de servicekosten zo hoog en onduidelijk zijn en daarmee echte muziekliefhebbers mogelijk teveel laten betalen.  Helaas niets meer op gehoord.

Wie pakt dit op? Ministerie EZ? Consumentenbond? Tweede Kamer? Autoriteit Consument & Markt? Bij gebrek aan actie ben ik een petitie gestart, hopelijk is dat een middel om duidelijkheid te krijgen. Tekenen als je je vinden kan in mijn verhaal!

Share on TumblrTweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someonePrint this page

CAO voor de modewinkels is “game changer” voor polder

Shops-FashionIn juli 2015 hebben het Alternatief voor Vakbond (AVV) en De Unie een cao-akkoord gesloten met werkgeversorganisatie Inretail. Het akkoord is een “game changer” in arbeidsvoorwaardenland; de positie van de traditionele vakbonden komt hiermee fors onder druk te staan en zal de polderverhoudingen de komende tijd flink opschudden.

Bij Één Vandaag heb ik er over gesproken in de uitzending van woensdag 2 september 2015, Terugkijken kan hier.  Hieronder nadere duiding en uitwerking.
Lees verder

Share on TumblrTweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someonePrint this page

Zes disruptieve manieren om V&D te redden

Vijf disruptieve manieren om V&D te redden @Leiderschap

Vijf disruptieve manieren om V&D te redden

Op de website van Management Team schrijft Monique Juffermans in een origineel artikel hoe creatief out-of-the-box-denken V&D weer op weg kan helpen. Vindingrijke suggesties, maar één belangrijke is  vergeten; de rol van winkelmedewerkers. Ik heb daarom het artikel aangevuld met een zesde suggestie om het te complementeren. Zeker nu een  forse reorganisatie met ontslagen plaatsvindt. Zie hier het resultaat:

Lees verder

Share on TumblrTweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someonePrint this page

Drooglegging van de polder

In het Zeggenschapsmagazine van januari 2015 heb ik het volgende artikel geschreven:

De molen bij Wijk bij Duurstede, Jacob Isaacksz. van Ruisdael, ca. 1668 - ca. 1670

De molen bij Wijk bij Duurstede, Jacob Isaacksz. van Ruisdael, ca. 1668 – ca. 1670

Product- en bedrijfschappen afgeschaft,

Drooglegging van de polder

Sinds 1 januari zijn de product- en bedrijfschappen afgeschaft. Fedde Monsma vindt dat onverstandig. In de schappen dachten sociale partners na over de toekomst van een sector en werd er draagvlak gecreëerd voor maatregelen. Nu dat wegvalt, zal met name het midden- en kleinbedrijf dat merken.

 

Lees het hele artikel hier (PDF)!

Share on TumblrTweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someonePrint this page

Organizing: werknemers zijn niet gebaat bij actie

Vakbond in actie

Vakbond in actie
© ANP PHOTO 1982 Foto: Koen Suyk

In een artikel in Zeggenschap Magazine van juni 2012 wordt organizing beschreven als een nieuwe koers die vakbonden hebben ingezet. De rol van de  onderhandelaar verandert daarbij ingrijpend. Die wordt een tussenschakel die slechts boodschappen doorgeeft aan enerzijds de werkgever en anderzijds de werknemers.

in mijn jarenlange ervaring als cao-onderhandelaar herken ik mij niet in die stelling, volgens mij wordt zo de professionaliteit van de onderhandelaar miskend. In reactie heb ik in september 2012 in Zeggenschap Magazine een artikel geschreven over de rol die vakbondsbestuurders spelen zouden moeten in een veranderende arbeidsmarkt. Meer een verbindende rol die uitgaat van een duurzame relatie om tot afspraken te komen. Nog altijd actueel.

Lees verder

Share on TumblrTweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someonePrint this page